Lees voor

Stichting Fair Chance blijft in ontwikkeling

27-07-2011 11:00
0 reacties

ECK EN WIEL - In de rubriek ´De Betuwe Helpt´ vertellen Betuwenaren hoe zij hun steentje bijdragen aan een betere wereld. Soms heel dichtbij, maar ook wel eens over de grens. Deze week vertelt Rens Pothuizen uit Eck en Wiel hoe het nu gaat met de door hem in 2008 opgerichte Stichting Fair Chance waarmee Nepalesekinderen een eerlijke kans wordt geboden op onderwijs.

door Katinka Schippers

Even ter opfrissing van het geheugen: Stichting Fair Chance Nepal is in juli 2008 opgericht. De Stichting brengt sponsoren uit Nederland en sponsorkinderen uit Nepal bij elkaar. Met de sponsorgelden wordt het voor de kinderen mogelijk om onderwijs te volgen. Zo betaalt de stichting het schoolgeld en worden de boeken en schoolkleding ook gekocht. Voor de gezinnen is het een steuntje in de rug waardoor de kinderen naar school kunnen en het gezin alsnog rond kan komen. Er worden nu 36 kinderen financieel ondersteund. ,,In Nepal moet je voor het basisonderwijs betalen. Het is niet heel duur, maar ook de boeken en het schooluniform moeten worden aangeschaft. De gezinnen die wij helpen moeten rondkomen van soms maar €20,- tot €30,- per maand. En dat is niet genoeg om de kinderen naar school te laten gaan.''

Tijdens het interview met Rens en medebestuurslid Esther Willems in de Stad Tiel van 10 februari 2010 vertelde hij al dat de stichting in ontwikkeling was en dat er werd nagedacht over het traject na het basisonderwijs. Inmiddels is de stichting een nieuw project rijker: Fair Chance College. Via dit project wordt de vervolgopleiding van de eindexamenkandidaten gefinancierd. Dit jaar hebben vijf jongens eindexamen gedaan voor hun middelbare school. Twee daarvan zijn geslaagd en twee hebben er nog een herkansing. Eén van de geslaagden, Sunit, wil graag tandarts worden. De afgelopen maanden zijn de vrijwilligers van de stichting druk geweest met het aanschrijven van Rotary clubs en studentenverenigingen van vergelijkbare studies. Dat werk wierp zijn vruchten af. De financiering voor Sunil is nagenoeg compleet. Van het ingezamelde geld kan de jongen zijn driejarige opleiding bekostigen en de daarvoor benodigde huisvesting en eten. Er wordt nu nog gezocht naar sponsoren voor het laatste deel van de opleiding van Sunit en voor de opleiding van de andere geslaagden, die graag een tweejarige managementopleiding willen volgen.

,,De enige manier om wat van je leven te maken is een goede opleiding hebben. School is in Nepal een luxe. Als je het goed doet op school heb je daar status. Daarom zijn de kinderen ook allemaal zo gemotiveerd'', legt Rens uit. Daarnaast vertelt hij dat veel jongeren door de hulp die ze hebben gekregen zelf ook de ambitie hebben om anderen te helpen. Een goed voorbeeld hiervan is Uttam. Hij was één van de eerste kinderen die gesponsord werd. Zijn ouders scheidden toen hij twee jaar oud was en zijn moeder verliet hem toen hij twaalf was. Sindsdien heeft hij het grotendeels alleen moeten doen. Inmiddels is Uttam 19 en staat op het punt om via het Fair Chance College studiefonds te beginnen aan een managementstudie . Daarnaast zet hij zich ook in als vrijwilliger voor de stichting. Hij betaald de schoolrekening voor sommige kinderen, bezoekt gezinnen en ondersteunt andere vrijwilliger Keshav (Rens' gids tijdens zijn eerste reis, die zich nu al jaren inzet als vrijwilliger). ,,Dat doet hij heel netjes. Hij toont veel eigen initiatief, maar overlegt veel met ons. Hij loopt al jaren bij ons dus hij weet hoe het werkt. Hij durft ook eerlijk te zijn en dat vind ik heel fijn. Via Skype en mail onderhouden we veel contact met de lokale vrijwilligers en de kinderen'', aldus Rens.

De twee projecten van Stichting Fair Chance worden gescheiden gehouden. Er wordt gezocht naar sponsoren voor beide projecten, want het ene project moet niet ten koste gaan van het ander. Er staan nog tien kinderen op de wachtlijst die heel graag naar school willen gaan. Ieder kind heeft zijn eigen verhaal. Bijvoorbeeld Hritika een meisje van tien. Haar vader werkt als boer en haar moeder is huisvrouw. Ze woont samen met haar ouders en twee zussen. Vader is op zoek naar een nieuwe baan, maar als hij die niet kan vinden gaat hij waarschijnlijk naar het Midden-Oosten. Beide ouders zijn analfabeet. Haar zussen gaan wel naar school, maar voor haarzelf is er geen geld meer over. Of bijvoorbeeld het vijfjarige meisje Kajal Titan. Haar ouders zijn emigranten uit India. Ze zijn naar Nepal verhuisd op zoek naar werk. Nu wonen ze in een tentenkamp aan de rand van Kathmandu. Hun 'huis' is gemaakt van landbouwplastic en bamboe. Rens: ,,Ik ontmoette het gezin tijdens een van mijn reizen via hun buurman die als schoenenpoetser werkte in de stad. De schoenenpoetser verdient zelf net genoeg geld om zijn kinderen naar school te laten gaan. Hij vertelde dat zijn buren veel armer was en vroeg ons of we hen wilde helpen.''

Op www.stichtingfairchance.nl is meer te lezen over de stichting en haar werkwijze. Ieder bestuurslid introduceert zichzelf en er wordt een blog bijgehouden over de laatste ontwikkelingen. Eind juni is het jaarverslag gepresenteerd, waarmee de stichting transparantie nastreeft.